یکشنبه11خرداد93

اندر احوالات این روزهای دخترمان...

این روزها به آویسا لقب چرا خانوم داده ایم. از آن جهت که در اول همه جملاتشان کلمه محترم چرا را بیان می کنند و شما هر چه توضیح بدید بازم جمله آخر شما را اولش یه چرا میزارند و دوباره از نو. اولش قیافم این جوریه آخرش میشم

جدیداً هم وقتی دعواش می کنم و یا اوضاع مورد دلخواهش نباشه. شروع میکنه به گریه کردن و اندکی بعد وقتی بی اعتنایی منو می بینه میاد میگه: مامان! بیا. این کوسن ها رو ببین اینا اشک های منه که روش ریخته و بعد با یک قیافه ای به من نگاه می کنه که نگو.یا بعضی وقتا به باباش میگه:بابایی! چشمام رو ببین. ببین اشک هام داره میریزه. یه فیلمی برای خودش که نگو. والا ما از این نازا برای همسرامون هم نمی آریم

روز جمعه ای رفته بودیم برای دخترمان صندل تابستونه بخریم.داشتم مدل های تو ویترین رو نگاه می کردم که دیدم صدای آویسا از تو مغازه میاد:"سلام عمو.من دیگه کفش هام برام کوچیک شده. نگاه کن. باید کفش بخرم. دیشب کفش هام به زور رفت تو پام ببین پام خط افتاده پشتش" من و همسرجان در بیرون از مغازه

 دیشب بهم می گفت:مامانی! رایا این جوری زد تو صورتم.بعد یه کشیده زد تو صورتش. منم گفتم:نباید این کار می کرد. بهت گفتم هر وقت کسی می خواد اذیتت کنه صورتت رو بگیر و بدو برو پیش خاله سمیه. و تو در ادامه"من رفتم پیش خاله سمیه. ولی بعد رایا معذرت خواهی کرد" قربونه بخشش و زبونت برم من

 اینم چادر نماز عسلم که در بعضی از زمان ها مادر را  همراهی می فرمایند...